4 stycznia, 2012 – 9 grudnia 2011, w każdym z 15 krajów i regionów, w których jest reprezentowana, Fotolia udostępniła kolekcję TEN. TEN jak 10 artystów, 10 tematów, 10 miesięcy oraz 10 PSD. TEN jest jedynym takim projektem promującym sztukę cyfrową do celów edukacyjnych oraz społecznościowych. Projektanci grafiki uzyskują w ten sposób możliwość pobrania za darmo przez 24 godziny pliku PSD z warstwami autorstwa znanego artysty, co umożliwi projektantom zdobycie nowych umiejętności i dalszy rozwoj własnych prac. Pierwszy projekt autorstwa Soemone (Pierre Doucin), został pobrany przez 14 711 osób! Drugim artystą uczestniczącym w projekcie TEN jest Xavier Bourdil, alias Trust in Elements, który przedstawi swoją pracę na temat „Rodzina”, a jego projekt będzie udostępniony w postaci darmowego pliku PSD już we wtorek 10 stycznia na www.fotolia.pl/ten.

Uf zdążyłem :)

Kto nie miał problemu z masą „poprawek”, niezrozumieniem, niedocenianiem ilości pracy, problemem klienta który nie potrafi obejrzeć projektu w powiększeniu 100%, wyobrazić sobie jak projekt „naprawdę” wygląda? Kto nie ma stosu list ze zmianami, renegocjacjami budżetu, reakcją klienta raz na jakiś czas ale powołującego się na określone deadline, ten nie musi czytać.

No to połowa odwiedzających odpadła, teraz odsiewamy kolejnych: kto korzysta z zarąbistych systemów które pozwalają udostępniać i prezentować naszą pracę i nie szuka rozwiązań lepszych, prostszych i może elegantszych ten nie czyta dalej. Ile odpadło?

Ok to teraz już konkret. Wymyśliłem x czasu temu rozwiązanie do prezentacji projektów graficznych klientom on-line. Projekt jakiś czas leżał w głowie i dojżewał. Następnie około 14 miesięcy temu naszkicowałem pierwsze kilka screenów jak to powinno wyglądać … i przeleżało ponad rok w szufladzie.

Ale problemy prezentacyjne pozostały oraz problemy z odbijaniem projektu (projekt – zmiany – projekt – zmiany … itp) pozostały niezmienne i nie było istotne w jaki sposób to próbowaliśmy rozwiązać. Czasem to klient nie rozumiał, czasem w nawale wysyłało się na serwer ale zapominało posłać info w mailu a to klient twierdził że nie dostał. No co któryś projekt coś zawsze stawało na drodze.

Więc na własne potrzeby postanowiliśmy już ekipą w thoke wdrożyć w życie mój pomysł. Otrzymał on nazwę approveapp (roboczo nazywamy „appapp”), kupilłem domenę, dorobiłem kilkanaście screenów, przemyślałem działanie niektórych opcji po raz enty i do wdrożenia. Aplikacja jest na ukończeniu, wg założeń na oddanie bety do testów potrzeba nam jeden dzień, ale znając złośliwość rzeczy martwych okaże się że pewnie +1 lub dwa dni. Aplikacja działa jak dla mnie znakomicie, podstawowym założeniem jej działania było:
- uproszczenie zarządzania i działania (naprawdę uprościłem wszystko do maksimum)
- skrócenie czasu potrzebnego na przygotowanie prezentacji
- automatyzacja komunikacji (maile dostajemy z systemu, a nasze działanie ogranicza się do wskazania pliku na dysku)
- możliwość kontroli co kiedy komu było pokazane (ta opcja będzie dopiero w pisanej aplikacji do prezentacji i kontroli na ipada … lub dopiszemy moduł – zobaczymy po beta testach)
- pokazanie ilości screenów klientowi w jednym miejscu
- pokazanie ilości zmian klientowi w jednym miejscu (jak powie że ma być zielone a potem różowe to już nie będzie miał opcji bajać że jednak miało być zielone)

Całość ma być darmowa, umyśliliśmy że jeśli spodoba się to wprowadzimy możliwość założenia konta „pro” z kilkoma opcjami przydatniejszymi firmie a konto dla freelancerów z możliwością wgrania kilku projektów i kilkudziesięciu – kilkuset screenów pozostanie za free. Zakładamy że konto pro będzie kosztować kilka zł za miesiąc, a pieniądze z tego mają być przeznaczone na utrzymanie serwisu. Takimi opcjami zaawanosowanymi będzie np. wgranie swojego logo i pod swoją domeną i opcje związane bardziej z kalendarzami, finansami i umowami.

Samo approveapp.com jest pierwszym projektem z kilku, dedykowanych dla osób zajmujących się kreacją, kolejnymi będą … ale chyba nie powinienem mówić. Na pewno pozostałe projekty będą połączone z appapp i między sobą i pozwolą łatwiej i szybciej poprowadzić projekt.

Czy nam się udało, najpierw przekonają się wybrani beta testerzy. A zapisy na beta testy kończymy w piątek 17 listopada (tak, tak – ten), zapisać się można na approveapp.com.

Największe perełki powstają z pod myszek i piórek najbardziej doświadczonych desingerów – i tu pojawiają się głosy że

Wszyscy się zachwycają bo zrobił to XXX, ale przecież tu nic nie ma i ja bym to zrobił w 5 min

Tylko te ktosie które głosują w ten sposób nie robią, a jak już to wygląda ich dzieło jak kupa. Bo minimalizm jest trudniejszy niż popis umiejętności i buchające fajerwerki … fajerwerki ukrywają niedociągnięcia a minimalizm wyciąga każdą niedoskonałość. Dla tego te dobre projekty są wykonywane tylko przez najbardziej doświadczonych, a nie nowicjuszy – trzeba to czuć.

Minimalizm wymaga niesamowitej dbałości o detale (są projekty w których dobiera się ikonkę facebooka dniami), wymaga wyczucia i intuicji, wymaga znajomości spraw technicznych oraz przyzwyczajeń odbiorcy. Obcinanie funkcjonalności wymaga też myślenia i logiki. Bardzo często wymaga też setek prób i wracania do początku koncepcji, wymaga też od samego twórcy sporej elastyczności oraz uporu (sprzeczne prawda?). Dla tego osoba początkująca najczęściej polegnie i dla tego najlepsze rzeczy robią wyjadacze – nie dla tego że mają renomę, dla tego że mają więcej cierpliwości uporu i pokory … nie wspominając o takich detalach jak doświadczenie czy warsztat.

I oczywiście są wyjątki.

Na naszych skalibrowanych wyświetlaczach wszystko widać idealnie. Większość śmiga jednak na zwykłych LCD z dużo słabszymi parametrami. Macie jakieś sztywno określone zasady jaki jest np. „minimalny szary”. żeby go było zawsze widać (np. kolor linii)?

krótka odpowiedź:

Teksty powinny być widoczne na wszystkich monitorach z wyjątkiem tych przepalonych i rozkalibrowanych już na maxa. Z doświadczenia te w granicach 25% czerni już są ok – poniżej pojawiają się sygnały o kłopotach z odbiorem.

Smaczki … jeśli ktoś ma wysublimowany smak i ma zwrócić uwagę na detale i delikatne różnice to na 99% ma dobry monitor bo by go szlag trafił, a reszta? I tak nie zauważy różnicy.

A tu słowotok:

Generalizuje? Może i tak, ale jeśli równać do dołu to gdzie ta granica? Ja mam w statystykach do dziś rozdzielczości pierwszych baniek, przeglądarki z lat 90 i kolor czarno biały … i co równać do tego? NIE, trza z głową. Ktoś ma kiepski monitor i dla niego delikatne kreski zmienimy na chamskie krechy żeby 90% oglądających miało „chamskie krechy” a 10% dostrzegło subtelności tylko dla tego że mają kontrast i jasność na maksa? Człek myślący w połowie tego zdania już znał odpowiedź, nie równa się w dół tylko w górę.

Przede wszystkim funkcjonalność musi być na pierwszym miejscu – osoba z kiepskim monitorem musi móc korzystać z projektu jak ta z górnej półki. Pytanie o kreskę powinno być np. zadanie inaczej – miejsce po kresce, jeśli jej nie będzie widać musi oddzielać treści w sposób zrozumiały tak jak robiła to kreska … po prostu jej brak nie może powodować niemożliwości prawidłowego odbioru. Ot to jedyna zasada.

Klient dostał samochód, troszkę po marudził co do koloru tapicerki, felg i kilku drobiazgów. Sprzedawca dobrał model, zmienił parę szczegółów i oddał klientowi kluczyki po wpłaceniu zaliczki i umowy dodając jeszcze bony do serwisu, myjni i sklepu z akcesoriami. Klient wyjechał z salonu i normalnie było by dalej „lodzio miodzio”.

Ale nie, klient następnego dnia wraca i każe zmieniać sobie elementy, tamto usunąć tamto dodać a i jeszcze przy okazji „poprawek” klimę dołożyć. Wszystko zrobione klient od ręki ma zmieniony trochę samochód ale wraca następnego dnia. Okazuje się że średni silnik ma pociągnąć jego 5 tonową przyczepkę, a że nie ciągnie i dodatkowo nie ma haka to przyjechał po „poprawki”. Od ręki dostaje hak, z wymianą silnika na mocniejszy czeka 2 dni … w końcu dostaje samochód. Żeby następnego dnia przyjechać i poinformować że on chciałby kolor zmienić przy okazji poprawki śrubki która mu się nie widzi po zmianie silnika. Kolejnego dnia przychodzi z pretensją że do samochodu nie ma kursu jazdy i opłaconych egzaminów, potem że rozstaw kół nie pasuje do alejek w jego ogródku a kolejnego że żona obok też chce mieć kierownicę i żąda „poprawek”.

Po kilku tygodniach ulepszeń stwierdza że kierownice w samochodzie działają źle (kiedy żona próbuje skręcić w jedną a on w drugą samochód się kiepsko prowadzi) i on będzie sobie nim jeździł, nie zapłaci a sprzedawca ma szukać rozwiązania bo go obsmaruje tak że nikt nie będzie chciał u niego kupić.

Niech Pan nawet nie próbuje pytać o referencje bo Panu wystawie takie że nikt po nich za darmo od was nie weźmie.

Lepiej, sprzedawca dostaje bajeczkę jak to klient klienta na widok podjeżdżającego samochodu rezygnuje z kontraktu wielokrotnie przekraczającego wartość samochodu! Kolejnym życzeniem jest aby sprzedawca woził sam klienta, bo przecież umowa sprzedaży gwarantuje że będzie auto jeździć a klient nie ma prawa jazdy, wiec „wio panie szofer”, a że wyjazd za granicę to proszę jeszcze tłumaczyć …

Ale fajna bajka :)

A rzecz dotyczy się klienta który uważa że wykonanie projektu strony oraz serwisu www z panelem CMS to:
- pisanie tekstów do serwisu
- tłumaczenie tekstów na języki obce
- wprowadzanie i redagowanie treści przez dowolny okres czasu
- ilustrowanie dowolnych treści
- korekta
- dowolna ilość zmian
- serwis w różnych językach to dowolna ilość osobnych i niezależnych serwisów
- popularne i współczesne przeglądarki to programy sprzed kilkunastu lat
- klient może sobie zażyczyć dowolną liczbę funkcjonalności nie objętych umową „bo nie zapłaci”

A sprzedawca? Sprzedawca kilka razy się pomylił w drobnych sprawach oddając wersję roboczą do sprawdzenia (głupi myślał że wersja robocza i sprawdzenie właśnie są do wychwytywania błędów).

Skąd się biorą pomysły na takie śliczne bajeczki? Ano stąd że klient podczas negocjacji cenowych stara się zminimalizować „wartość” projektu aby zbić cenę a następnie podczas realizacji wycofuje się z swoich „małych” i „prostych” rozwiązań na rzecz kombajnów („przecież to niewielka różnica” dodać kilkadziesiąt nowych funkcjonalności). Porównując w stylu bajeczki, jak jest rozmowa o kosztach klienci opowiadają że im taki maluszek starczy, może z ładniejszym lakierem, a kiedy projekt wchodzi w fazę realizacji twierdzą że oni mówili tylko o „samochodzie” a dla nich samochód to co najmniej Porsche bo on „w byle Mercedesa nie wsiądzie”.

Wpis ten nigdy by sie nie pojawił, gdyby nie tłumaczenie się klienta na moje nieśmiałe próby powrotu do wersji pierwotnej.

Google ma embosik to i my będziemy mieli, dobre wzorce trzeba kopiować

Nieśmiało zauważę że „to” kopiowanie w naszym padoku to najczęściej nieudolna parodia. Najlepiej polskie kopiowanie dobrych wzorców zilustrować – wpierw wzorzec:

a następnie „dobra” kopia, dostosowana do naszych realiów przez Panów Prezesów.

Płakać się chce ale faktem jest że dla większości prezesów jest to wierna kopia … i ja nie mam pretensji o to że nie są plastycznie „wyrobieni”, szefowie firm mają zarabiać. I niech zarabiają na potęgę a ja im chce pomagać z całych sił, tylko nie tykajcie EMBOSIKÓW!

jak zrobic zeby duze zdjecie ładowało sie szybko a kompresja nie była widoczna??? czy sa jakieś magiczne sposoby o ktorych nie udało mi sie dowiedzieć?
czy tez może załozyc ze teraz juz wszyscy maja dostep do internetu na tyle szybki że kilkanascie sekund ładowania nie jest baaardzo wkurzajace?

Od końca – kilkanaście sek to za długo jak dla mnie, trza coś zrobić żeby ładowało się max 5-7 s. Sposobów jest na to kilka, potrzebna jest też elementarna wiedza na temat kompresji i optymalizacji grafiki. (teraz piękny tekst) Za moich młodych lat, kiedy coś takiego jak projektowanie stron to było novum taka wiedza była niezbędna. Zmniejszenie wagi strony o 1 kilobajt to był wielki sukces … teraz nawet dla mnie zauważalna różnica to dopiero sto-krotność tej wartości. Ale przy dużych zdjęciach wiedza się przydaje.

Ja zakładam że ludziska mają szybkie łącza, przynajmniej zakładam że ta akurat grupa docelowa powinna mieć szybkie łącze. Ok, ale dość wspominek, konkrety:

Kolor tła pozwalający na odczytanie informacji przed załadowaniem grafiki
Banalne? Niekoniecznie, co i rusz spotykam stronę która ma w tle ciemne zdjęcie na nim białe litery a background jest ustawiony na #FFFFFF – efekt, przed załadowaniem zdjęcia nie zobaczę nic.

Odpowiedni dobór zdjęcia, nie każda fota się kompresuje
niby każda … ale jedna lepiej a druga gorzej, duże jednolite powierzchnie z gradientem poprzedzielane elementami skompresują się niezależnie od formatu kiepsko. Nie trzymać się kurczowo jednego zdjęcia, często lepiej poświęcić czas na znalezienie alternatywy … zresztą dobry dobór zdjęcia to połowa sukcesu w takim wypadku.

Wybór odpowiedniej metody kompresowania
Gif odpada (gif to zabawa dla ludzi którzy wiedzą jaki efekt osiągną … taka trochę specyficzna zabawa), png przy skomplikowanym zdjęciu będzie duży a jpg da nieprzyjemne fraktale przy odrobinę większej kompresji kiedy elementy jednolite będą graniczyć z niejednolitymi. Cała powierzchnia niejednorodna idealnie pasuje do kompresji jpgiem a przy całkowicie jednolitym tle wybieramy png (gif czasem też przejdzie – rada: popróbować i patrzeć na stosunek wielkości do jakości).

Znać sztuczki, np. zamaskować kompresję
Sztuczka stosowana przeze mnie dość często kiedyś a i teraz w dwu projektach wróciłem do tego (zmieniło się jedynie to że kiedyś maskowałem kompresje jpg a teraz jakość filmu). Dajemy 2 tła, jedno zdjęcie skompresowane do jpga w jakości która odrzuca każdego estetę a na to dany plik png/gif o wymiarach 2px na 2px z kratką (jak w przykładzie obok ). Efekt, zdjęcie trochę przyciemnione albo rozjaśnione ale nie widać nic kompresji.

Podzielenie tła na mniejsze części
Kiedyś na portfolio misz.com ten trick stosowałem – ale obecnie chyba nie polecam. Na pewno szybciej ściągnie się 5 mniejszych grafik niż jedna duża (choć procentowo to nie wygląda atrakcyjnie). Rozwiązanie to posiada jednak jedną wadę – po załadowaniu tylko części tła projekt najczęściej wygląda kiepsko. Oczywiście efekt ładowania kolejnych kawałków może być zamierzony …

Celowo ominąłem flasha, preloadery czy nie wspomniałem o cashowaniu obrazków bo to temat rzeka. I to chyba na tyle, mama wrażenie że wyczerpałem temat – jeśli nie to poprawcie mnie.

Odezwała się do mnie fotolia proponując krótkoterminową próbę ilustrowania tegoż oto bloga ich zdjęciami.

Chcielibyśmy udostępnić Panu nieodpłatnie na potrzeby ilustracji bloga abonament Fotolia, pozwalający na dostęp do naszej bazy plików royalty-free, które znakomicie mogłyby ilustrować zawartość misz.net

Z jednej strony pojawił się lekki opór, a z drugiej myśl że warto spróbować przesiąść się. W sumie i tak kupuje najczęściej zdjęcia, a darmowy abonament jest odciążeniem moich finansów, które szły bloga który nie generuje żadnych przychodów.

Ok postanowiłem przetestować na poważnie, przy okazji, przetestować sobie główne serwisy z tanimi zdjęciami stockowymi. Na tapetę wziąłem Fotolie, iStockPhoto, ShutterStock (na wykupienie abonamentów w większej liczbie nie stać mnie na razie). Pierwsze dwa stoki oferują dwa modele zakupu, abonament który pozwala w określonym przedziale czasowym pobierać określoną ilość zdjęć oraz kupno tak zwanych kredytów za które można nabyć bez ograniczenia czasowego zdjęcia. ShutterStock poza abonamentem ma opcje zakupu pojedyńczych sztuk w dłuższym okresie czasu. Jednostkowo patrząc abonament jest zdecydowanie tańszy. Niestety w małych czy średnich agencjach (czy u freelancerów), zapotrzebowanie na zdjęcia nie jest stałe więc teoretycznie spora część zdjęć przepada. Natomiast kupno zdjęć za kredyty jest zdecydowanie droższe ale nie wymusza i ogranicza czasowo.

Mnie osobiście było szkoda abonamentu i przepadających zdjęć więc starałem się określoną liczbę pobierać … co okazało się wielką męczarnią. Kolejną wadą stoków jest to że plik można pobrać w 12-24h od jego zakupu, jeśli coś ci się stanie z plikiem (skasowanie, awaria dysku, czy nadpisanie) możesz się pożegnać albo kupić jeszcze raz. Myślę że trzymanie zdjęć w chmurze (szczególnie że pojemność dysków się by nie zmieniła a tylko wzrósł transfer) to będzie chyba przyszłość, o ile nie doczekamy się wcześniej armagedonu.

fotolia.pl

Ku mej radości fajna alternatywa co do stocków z których korzystałem. Kupno za kredyty na podobny poziomie jak u największego konkurenta, abonament jeszcze korzystniejszy (szczegóły niżej). Na pewno rozczarowała mnie wyszukiwarka, wielopoziomowe istockowe rozwiązanie jest tak wygodne że mnie rozleniwiło. Brak też dodatkowych opcji wyboru np. koloru zdjęcia (w istock mamy możliwość nawet określenia barw w poszczególnych częściach obrazów) – w tym wypadku prostota nie jest na plus. Rozczarowuje też sam wygląd i ergonomia serwisu – ale z tego co mi wiadomo lada dzień pojawi się nowa odsłona więc nie będę się rozpisywał.

Ale dalej jest już tylko lepiej. Zdjęcia są wyselekcjonowane i na dobrym poziomie, ich ceny są jasne i w miarę stałe. Abonament jest niski i pozwala pobrać zdjęcia na sztuki w najwyższej rozdzielczości (przy niższej rozdziałce cena jest niewiele niższa, więc ignoruje ten wybór).

Fajnym gadżetem jest też dedykowana aplikacja (napisana w Adobe Air), pozwalająca bez odpalania przeglądarki przeglądać i nabywać zdjęcia … choć z podobną funkcjonalnością jak strona jest to bardziej ciekawostka niż jakieś znaczące ułatwienie.

+ bardzo duża ilość zdjęć
+ lokalizacja
+ przejrzysty i prosty cennik
+ atrakcyjne ceny
+ dedykowana aplikacja (wyglądająca lepiej od serwisu)

- niejasny proces zakupów
- nawigacja
- wyszukiwarka pozostawia wiele do życzenia

iStockPhoto.com

iStock to wśród moich znajomych najlepiej rozpoznawalny sklep ze zdjęciami. Jego nazwa praktycznie stała się synonimem, jak marka CPN (niektórzy jeżdżą dalej na CPN mimo że np. stacja nazywa się BP albo Orlen). Zdaje się że też posiada największą kolekcję zdjęć, co ma swoje plusy i minusy.

Największym plusem jest zaawansowana wyszukiwarka która naprawdę pomaga wyszukać w bazie zdjęcia, kilka opcji więcej wyszukiwania pozwala podczas projektowania skrócić czas na poszukiwanie materiałów znacznie (co przekłada się na zysk nie tylko czasu). Największym minusem jest zróżnicowanie cenowe zdjęć, są różna kolekcje w różnych cenach i poza jakością zdjęcia trzeba się też każdorazowo zastanawiać nad ceną – niestety nie wszyscy moi klienci chcą zapłacić 1000$ za zdjęcia (powie że zdecydowana większość nie przewiduje kosztów większych jak 100$). Cenowo też nie do końca wiadomo ile tak naprawdę płaci się za zdjęcie … zawsze jak muszę odpowiedzieć na to pytanie, potrzebuje chwili na przeliczenie, a jak by to ułatwiło gdyby np. 1 kredyt = 1$.

Dla mnie największym minusem jest sposób subskrypcji – otrzymuje się dziennie wyznaczoną ilość kredytów, co tak naprawdę oznacza że (w wypadku abonamentu który wybrałem) czasami nie starcza na zakupienie jednego zdjęcia. Oczywiście można pobrać więcej zdjęć w mniejszej rozdzielczości – ale większa rozdzielczość to większa swoboda. W porównaniu do fotolii jest to dla mnie minus, o wiele wygodniej jest mieć możliwość pobrania zdjęć na sztuki.

+ duża ilość zdjęć
+ jakość większości zdjęć jest więcej niż zadawalająca
+ świetna wyszukiwarka
+ dobre tłumaczenie

- nieprzejrzysty cennik, sporo ukrytych opłat
- zdjęcie mają dużą rozbieżność cenową
- same ceny
- niekoniecznie najlepiej wyselekcjonowane zdjęcia

ShutterStock.com

Jedyny niezlokalizowany na nasz rynek serwis (choć z istock korzystam jedynie w wersji en), czasami kiedy brakuje słów w języku Szekspira jednak lokalizacja się przydaje. Cenowo plasuje się pośrodku stawki – za wyjątkiem abonamentu gdzie o parę groszy bije fotolię.

Wyszukiwarka jest zdecydowanie lepsza niż najgorsza w teście ale brakuje jej sporo do możliwości tej z istock. Jakość zdjęć jest porównywalna do obu serwisów – trzeba sobie powiedzieć szczerze że spora część zdjęć jest taka sama we wszystkich 3 serwisach. Ilość wydaje się za to nieco niższa, za to nie zdarzają się babole. Z drugiej strony wszystkie foty są stylowo (kolokwialnie mówiąc) „amerykańskie” – w europie nie szczerzy się zębów 24h na dobę i tej poprawności rasowej jest zdecydowanie mniej.

Sporym minusem jest brak możliwości zakupu za kredyty, za to na plus jest czytelność planów subskrypcji – tu oszczędność opcji jest naprawdę na plus. Zawierając umowę w tym serwisie dokładnie wiem co biorę, ile będę mógł pobrać zdjęć i przez jaki okres – przynajmniej u mnie zakup abonamentu się najbardziej podobał.

Za podsumowanie niech starczy: thoke prawdopodobnie mimo że jest małą agencją przesiądzie się na abonament fotoli, pozostawiając rezerwowe kredyty na istock do kiedy będzie ktoś musiał pod presją czasu kupić szybko zdjęcie do projektu webowego.

PlanMySite jest już powodem „inspiracji” trzeciego serwisu, z tego co pamiętam była irlandia, teraz jest Dubai, ale światowo się robi :)

Ciekawe ile obrońców poszkodowanego się pojawi z pod tego samego IP ja w przypadku poprzedniego pytania :D

Zapamiętajcie moje słowa, talent do 95% pracy i tylko 5 procent zdolności

Co prawda wtedy dodałem od razu że „5% to małe piwo a kto z jednym piwem sobie nie poradzi”, co wzbudziło pewną wesołość … ale słowa mi zapadły w pamięć.

Nie twierdzę że bez zdolności można zostać twórcą, ale twierdzę że bez pracy to mało prawdopodobne. Jak mantrę też powtarzam że ze mnie żaden „artysta” jeno pracowity rzemieślnik … choć to może bardziej mam na myśli że design użytkowy tylko lekko zahacza o sztukę :)

Adam na warstwach rzucił na pożarcie temat „czy przerwa w grafikowaniu szkodzi” i zapoczątkował mój proces myślowy. Moje myśli poszybowały co prawda nieco w inną stronę, bo zastanawiam się jak intensywność pracy i sama praca wpływa na poziom grafika. Od razu pod wątkiem odpowiedziałem że rzucenie na dłuższy czas roboty na pewno wpłynie niekorzystnie na poziom, zresztą może sam siebie zacytuje.

„Oj, krótka przerwa (max parę miesięcy) nie wpływa na jakość ale dłuższa niestety na pewno. „Design” jak cały świat idzie ostro do przodu i odstawienie się od cyca z informacjami jak i brak treningu przed długi czas musi wpłynąć na jakość. To co robiłem 5 lat temu niekoniecznie dziś uważam za dobre (lekko mówiąc) i myślę że za kolejne lata też tak będę mówił o dzisiejszych umiejętnościach … a więc logicznie rzecz biorąc wycięcie sobie z życiorysu czasu i zatrzymanie się w rozwoju to tak jak by się mocno cofać.”

Ale czy mało intensywna praca rozwija? Śmiem twierdzić, że zrobienie sobie projektu raz na kwartał jest mało rozwijające – i to z kilku powodów:

1. bo: Brak krytyki nie jest wskazany, obracanie się w gronie samego siebie raczej może spowodować chorobę psychiczną w życiu a nie jest rozwijające. Choć opcja dobra dla narcyza-beztalencia, oszczędzi nerwów.

2. bo: Ograniczony rozwój i nienadążanie za trendami które jednak się wciąż zmieniają. To co jest „fajne” ewoluuje z dnia na dzień, dziś fiolet a jutro pomarańcz, i choć można mieć swój własny niepowtarzalny styl to jednak design jest dla ludzi a nie dla nas.

3. bo: Brak warsztatu też sporo ogranicza, bez treningu można od razu zabrać się za rycie w tabliczkach glinianych, a nie siadać np do pakietów Adobe. Chciałbym zobaczyć jak ktoś kto siedział w Corelu 3 bierze się teraz za robienie projektów dalej w tejże trójce.

4. bo: Zaczyna brakować wiary w siebie … szczególnie jak po przerwie nie wszystko nam od razu wychodzi. Brak wiary to śmierć zawodowa i wypalenie w jednym.

I pewnie mógłbym podać jeszcze kilka powodów dla czego warto pracować nad warsztatem bez przerwy. Można jeszcze podesłać parę truizmów i banałów w stylu „praca czyni mistrza„, ale sensu nie widzę. Trza się wziąć do roboty i spróbować coś lepszego niż wczoraj zaprojektować.

PS. I na koniec jeszcze jedna myśl: pracy nie zapomina się jak jazdy na rowerze, na początku jest trudno się przyzwyczaić ale po chwili już jest lepiej i pewniej się trzymamy … z tym że rower się nie zmienia i nie ewoluuje w swoim sposobie działania.