Wejdź na www.stop-acta.net i wyślij petycję.

Nie mam ani jednej podróbki, nie mam ani jednego filmu czy utworu pirackiego, nie mam i prywatnie i w własnej firmie ani jednej nielegalnej kopii oprogramowania. Dodatkowo jestem twórcą który teoretycznie powinien się cieszyć z wprowadzenia nowego dokumentu chroniącego własność intelektualną … ale ja widzę nie narzędzia do walki z podróbkami i piratami a narzędzie do poskramiania niepokornych i maluczkich.

Jeden z dziennikarzy (Jacek Żakowski) których podziwiam za wyważone i rzeczowe wypowiedzi również widzi olbrzymie zagrożenie w akcie prawnym mającym być podpisanym za kilka dni.

Zwolennicy ACTA powołują się na prawa twórców do wynagrodzenia, bez którego twórczości podobno nie będzie, jak finansować. Ale ludzkość sporo dzieł stworzyła, nim kilkadziesiąt lat temu wymyślono „własność intelektualną”. Chopin, Beethoven, Chaplin, Beatlesi, Picasso, małżeństwo Curie tworzyli przed finansjalizacją. Ludzie płacili za koncert, nuty, książki, obrazy, odkrycia. Potem mogły one krążyć, być reprodukowane i udostępniane swobodnie. Dopóki między twórcą a odbiorcą nie było korporacji, której jedynym celem jest wynik finansowy. Więcej… wyborcza.pl

Swego czasu oglądałem program (właśnie opowiadam o tym znajomemu), chyba na Discovery, o kukurydzy modyfikowanej genetycznie. Koncerny posiadające patenty na geny kukurydzy wysyłają swoich detektywów którzy włamują się do gospodarstw rolników w stanach, którzy nie kupują ich kukurydzy i nie płacą im. W ziarnach szukane są potem opatentowane geny … co okazuje się dość proste, bo pszczoły przenoszą pyłek z jednych kwiatów na drugie (jeszcze nie zmodyfikowane). W ten sposób farmerzy tracą całe majątki w procesach które pół roku temu wydawały mi się fikcją. Z tym że ta fikcja za chwilę stanie się rzeczywistością.

Odpowiedzialność prawna dostawców internetu jest jak wprowadzanie odpowiedzialności dla poczty za to, co znajduje się w wysyłanych listach – Alexander Alvaro, europoseł, ALDE.

Czytacie o trolach patentowych, podpisywany obecnie dokument otwiera drzwi na oścież aby nękać większość z nas – zwykłych ludzi. Firmie posiadającej jakiekolwiek prawa autorskie providerzy internetowi, bez sądu muszą wydać nasze dane osobowe! Ja mam dość, zbierzmy się w kupę, zdobąźmy odpowiednią ilość podpisów i wywalmy kolejny bubel prawny, łamiący nasze podstawowe wolności, do kosza. Tam gdzie miejsce tego dokumentu. Pokażmy że nie damy się brać od tyłu i że rządzący nie mogą sobie robić co chcą patrząc się jedynie na własne zyski/korzyści.

Własność intelektualna musi być chroniona, ale nie powinna być przedkładana nad prawa indywidualnych osób do prywatności i ochrony danych – Peter Hustinx, europejski inspektor ochrony danych.

Powstała specjalna strona na której można poza „lubieniem” wyrazić swój protest wysyłając maile do polityków i urzędników.

Jeśli nie chcesz stracić swoich wolności i możliwości powinieneś się koniecznie dopisać na listę i działać z nami.

Jeśli się nie zbierzemy w kupę i nie zaprotestujemy, jeśli nie użyjemy dostępnych metod prawnych do zablokowania tego bubla wymierzonego pod pozorem przestrzegania prawa i ochrony własności w nas samych to któregoś dnia obudzimy się wszyscy w kagańcu a spora część w kajdanach.

I bez komentarza. approveapp.com

4 stycznia, 2012 – 9 grudnia 2011, w każdym z 15 krajów i regionów, w których jest reprezentowana, Fotolia udostępniła kolekcję TEN. TEN jak 10 artystów, 10 tematów, 10 miesięcy oraz 10 PSD. TEN jest jedynym takim projektem promującym sztukę cyfrową do celów edukacyjnych oraz społecznościowych. Projektanci grafiki uzyskują w ten sposób możliwość pobrania za darmo przez 24 godziny pliku PSD z warstwami autorstwa znanego artysty, co umożliwi projektantom zdobycie nowych umiejętności i dalszy rozwoj własnych prac. Pierwszy projekt autorstwa Soemone (Pierre Doucin), został pobrany przez 14 711 osób! Drugim artystą uczestniczącym w projekcie TEN jest Xavier Bourdil, alias Trust in Elements, który przedstawi swoją pracę na temat „Rodzina”, a jego projekt będzie udostępniony w postaci darmowego pliku PSD już we wtorek 10 stycznia na www.fotolia.pl/ten.

Uf zdążyłem :)

Pluje sobie w brodę że nie poszedłem na Warsaw Startup Weekend, kontakty mogły się okazać nieocenione. Zdecydowanie przebłyskuje myśl aby podzielić ostatecznie działania na farmacje i kreację i w ostatniej wprowadzić inwestora do części projektów, który by zapanował nad chaosem z jednej strony a z drugiej jeśli dostrzeże potencjał w pomysłach, to pozwoli na zrealizowanie ich. Zebranie zespołu który będzie ryzykował swój czas na moje pomysły które mogą nie wypalić wydaje mi się nieco nieetyczne.

Martwię się też że appapp wciąż nie ma jednej z głównych funkcjonalności – powiadamiania, a część działa … ale ja bym chciał np. „ładniej” odświeżające się elementy. Budżet nie przewiduje pieszczenia się jeszcze x czasu a i betę ogłosiłem i maksymalny termin do oddania testerom na pożarcie to wtorek. A tu jeszcze podstawowy test IE przed nami :D

Dobra koniec trucia się kofeiną, jutro czas odpoczynku, dla rodziny.

Kto nie miał problemu z masą „poprawek”, niezrozumieniem, niedocenianiem ilości pracy, problemem klienta który nie potrafi obejrzeć projektu w powiększeniu 100%, wyobrazić sobie jak projekt „naprawdę” wygląda? Kto nie ma stosu list ze zmianami, renegocjacjami budżetu, reakcją klienta raz na jakiś czas ale powołującego się na określone deadline, ten nie musi czytać.

No to połowa odwiedzających odpadła, teraz odsiewamy kolejnych: kto korzysta z zarąbistych systemów które pozwalają udostępniać i prezentować naszą pracę i nie szuka rozwiązań lepszych, prostszych i może elegantszych ten nie czyta dalej. Ile odpadło?

Ok to teraz już konkret. Wymyśliłem x czasu temu rozwiązanie do prezentacji projektów graficznych klientom on-line. Projekt jakiś czas leżał w głowie i dojżewał. Następnie około 14 miesięcy temu naszkicowałem pierwsze kilka screenów jak to powinno wyglądać … i przeleżało ponad rok w szufladzie.

Ale problemy prezentacyjne pozostały oraz problemy z odbijaniem projektu (projekt – zmiany – projekt – zmiany … itp) pozostały niezmienne i nie było istotne w jaki sposób to próbowaliśmy rozwiązać. Czasem to klient nie rozumiał, czasem w nawale wysyłało się na serwer ale zapominało posłać info w mailu a to klient twierdził że nie dostał. No co któryś projekt coś zawsze stawało na drodze.

Więc na własne potrzeby postanowiliśmy już ekipą w thoke wdrożyć w życie mój pomysł. Otrzymał on nazwę approveapp (roboczo nazywamy „appapp”), kupilłem domenę, dorobiłem kilkanaście screenów, przemyślałem działanie niektórych opcji po raz enty i do wdrożenia. Aplikacja jest na ukończeniu, wg założeń na oddanie bety do testów potrzeba nam jeden dzień, ale znając złośliwość rzeczy martwych okaże się że pewnie +1 lub dwa dni. Aplikacja działa jak dla mnie znakomicie, podstawowym założeniem jej działania było:
- uproszczenie zarządzania i działania (naprawdę uprościłem wszystko do maksimum)
- skrócenie czasu potrzebnego na przygotowanie prezentacji
- automatyzacja komunikacji (maile dostajemy z systemu, a nasze działanie ogranicza się do wskazania pliku na dysku)
- możliwość kontroli co kiedy komu było pokazane (ta opcja będzie dopiero w pisanej aplikacji do prezentacji i kontroli na ipada … lub dopiszemy moduł – zobaczymy po beta testach)
- pokazanie ilości screenów klientowi w jednym miejscu
- pokazanie ilości zmian klientowi w jednym miejscu (jak powie że ma być zielone a potem różowe to już nie będzie miał opcji bajać że jednak miało być zielone)

Całość ma być darmowa, umyśliliśmy że jeśli spodoba się to wprowadzimy możliwość założenia konta „pro” z kilkoma opcjami przydatniejszymi firmie a konto dla freelancerów z możliwością wgrania kilku projektów i kilkudziesięciu – kilkuset screenów pozostanie za free. Zakładamy że konto pro będzie kosztować kilka zł za miesiąc, a pieniądze z tego mają być przeznaczone na utrzymanie serwisu. Takimi opcjami zaawanosowanymi będzie np. wgranie swojego logo i pod swoją domeną i opcje związane bardziej z kalendarzami, finansami i umowami.

Samo approveapp.com jest pierwszym projektem z kilku, dedykowanych dla osób zajmujących się kreacją, kolejnymi będą … ale chyba nie powinienem mówić. Na pewno pozostałe projekty będą połączone z appapp i między sobą i pozwolą łatwiej i szybciej poprowadzić projekt.

Czy nam się udało, najpierw przekonają się wybrani beta testerzy. A zapisy na beta testy kończymy w piątek 17 listopada (tak, tak – ten), zapisać się można na approveapp.com.

Największe perełki powstają z pod myszek i piórek najbardziej doświadczonych desingerów – i tu pojawiają się głosy że

Wszyscy się zachwycają bo zrobił to XXX, ale przecież tu nic nie ma i ja bym to zrobił w 5 min

Tylko te ktosie które głosują w ten sposób nie robią, a jak już to wygląda ich dzieło jak kupa. Bo minimalizm jest trudniejszy niż popis umiejętności i buchające fajerwerki … fajerwerki ukrywają niedociągnięcia a minimalizm wyciąga każdą niedoskonałość. Dla tego te dobre projekty są wykonywane tylko przez najbardziej doświadczonych, a nie nowicjuszy – trzeba to czuć.

Minimalizm wymaga niesamowitej dbałości o detale (są projekty w których dobiera się ikonkę facebooka dniami), wymaga wyczucia i intuicji, wymaga znajomości spraw technicznych oraz przyzwyczajeń odbiorcy. Obcinanie funkcjonalności wymaga też myślenia i logiki. Bardzo często wymaga też setek prób i wracania do początku koncepcji, wymaga też od samego twórcy sporej elastyczności oraz uporu (sprzeczne prawda?). Dla tego osoba początkująca najczęściej polegnie i dla tego najlepsze rzeczy robią wyjadacze – nie dla tego że mają renomę, dla tego że mają więcej cierpliwości uporu i pokory … nie wspominając o takich detalach jak doświadczenie czy warsztat.

I oczywiście są wyjątki.

Na naszych skalibrowanych wyświetlaczach wszystko widać idealnie. Większość śmiga jednak na zwykłych LCD z dużo słabszymi parametrami. Macie jakieś sztywno określone zasady jaki jest np. „minimalny szary”. żeby go było zawsze widać (np. kolor linii)?

krótka odpowiedź:

Teksty powinny być widoczne na wszystkich monitorach z wyjątkiem tych przepalonych i rozkalibrowanych już na maxa. Z doświadczenia te w granicach 25% czerni już są ok – poniżej pojawiają się sygnały o kłopotach z odbiorem.

Smaczki … jeśli ktoś ma wysublimowany smak i ma zwrócić uwagę na detale i delikatne różnice to na 99% ma dobry monitor bo by go szlag trafił, a reszta? I tak nie zauważy różnicy.

A tu słowotok:

Generalizuje? Może i tak, ale jeśli równać do dołu to gdzie ta granica? Ja mam w statystykach do dziś rozdzielczości pierwszych baniek, przeglądarki z lat 90 i kolor czarno biały … i co równać do tego? NIE, trza z głową. Ktoś ma kiepski monitor i dla niego delikatne kreski zmienimy na chamskie krechy żeby 90% oglądających miało „chamskie krechy” a 10% dostrzegło subtelności tylko dla tego że mają kontrast i jasność na maksa? Człek myślący w połowie tego zdania już znał odpowiedź, nie równa się w dół tylko w górę.

Przede wszystkim funkcjonalność musi być na pierwszym miejscu – osoba z kiepskim monitorem musi móc korzystać z projektu jak ta z górnej półki. Pytanie o kreskę powinno być np. zadanie inaczej – miejsce po kresce, jeśli jej nie będzie widać musi oddzielać treści w sposób zrozumiały tak jak robiła to kreska … po prostu jej brak nie może powodować niemożliwości prawidłowego odbioru. Ot to jedyna zasada.

Swego czasu odwróciłem się od społecznościówek, z jednej strony przejedzony (sporo się namoderowało i napodniecało przez parę lat), z drugiej po prostu się wyrosło … teraz nie usuwam profili i coś tam jeszcze dorzucam z czystego wyrachowania. Choć czasem nostalgia do szczęnięcych lat wraca.

Pojawiło się też ostatnio kilka serwisów przeznaczonych jedynie do prezentacji swojego dorobku i ściągania klientów … czy warto? Odpowiedź ta sama – widać cię, to zarabiasz. Co gorsza sam zaprojektowałem jeden do promocji (mam fajną nieużywaną domenę i możliwości) … ale o tym jeszcze sza.

A do napisania tego wpisu skłoniło mnie otrzymanie bardzo fajnego zapytania z właśnie dribbble, czego w życiu bym się nie spodziewał (zamknięta społeczność, dość wąska frupa odbiorców). Posiadanie większej ilości miejsc w których prezentuje się dorobek nie wpływa w tej branży na rozdrobnienie marki a działa bardziej jak macki ośmiornicy – z większej ilości miejsc ściągamy do siebie potencjalnych klientów.

Pierwszy kontrargument sam mi się nasuwa – takie są oczekiwania klientów (sorki znów nie mam badań), np sieć sklepów Smyk jest przecież strasznie kolorowa. Tak, ale proponuje zerknąć na dział z ubraniami i o dziwo tam feeria barw znika, bo tam kupują dorośli dla dzieci. Kolorowa jest ta część gdzie są zabawki i gdzie trza zwabić i oczarować dziecię które będzie dokonywać wyborów.

Więc dla czego uparcie właściciele tych biznesów skierowanych do rodziców fundują im oczopląs? Mnie się ciśnie słowo „głupoty”, głupota obustronna bo i agencje/graficy często już na pałę proponują takie rozwiązania. Wydaje mi się że „Smyk” musiał przeprowadzić badania i zdaje sobie sprawę że atakowanie w ten sposób dorosłego ma skutek odwrotny, ja przynajmniej jak mam kupić zabawkę swojemu dziecku to po minucie mam dość.

Ok to teraz ktoś mądry przeczyta toto i zrobi sklep dla mamusi w różach … z tym że odeślę tu do poszukania info na temat kobiet i różowych stron, albo odeślę do Kasi która ma podobne przemyślenia.

Nawet fajny kawał metalu.

Moja próżność połachotana, jako że przez ostatnie lata nie zgłaszałem nigdzie stron (te komercyjne zawsze były zmieniane w takim stopniu że nie wierzyłem w sukces a na prywatne poświęcałem za mało czasu). Ale jest – Tomek zgłosił PlanMySite do kilku konkursów i okazało się że przypasowało bo w kilku zdobył jak nie grand prix to wyróżnienia lub 2 miejsce.

Tak, tak to znaczy że butny misz jeszcze uraczy was takimi nudnymi wpisami, pisanymi z „zadartym nosem” i balonikiem w brzuszku.

Tak abstrahując – Urząd Celny ten kawałek metalu wycenił na 750 zł, zapytałem się firmy która takie nagrody wykonuje w Polsce ile by toto kosztowało i dostałem w odpowiedzi widełki: 40-60zł.