życzę naprawdę udanych, spokojnych, ciepłych, świąt. Żeby ta atmosfera tego wieczoru przekładała się nam wszystkim na dzień codzienny.

Mam cichą nadzieję że nie będę publikował na blogu żadnych wpisów do nowego roku – czego sobie i wam też życzę.

Z tym że nawet leżąc ciężko chory zastanawiałem się nad tym za co mojego pierworodnego żona ubiera, karmi czy kupuje zabawki. Zanim rodzina wróciła ja już zacząłem zarabiać przeznaczyłem kwotę która mi się wydawała akuratna do utrzymania dorosłego i dziecka. Wtedy to była kwota oscylująca koło średniej krajowej i bardzo byłem z siebie dumny że poza utrzymaniem domu mogłem też utrzymać syna (mieszkającego niestety przez chwilę osobno) i po trosze żonę. Czasami zdarzyło mi się myśleć co by było gdyby moja połowa jednak nie zdecydowała się do mnie wrócić kiedy już stanę całkowicie na nogi … i wiedziałem że utrzymanie dziecka to punkt honoru. To że jeszcze myślałem o ewentualnym utrzymywaniu ewentualnie byłej połowy to już nie punkt a szczyt głupoty ale cóż, ona się opiekuje dzieckiem, przecież moim dzieckiem.

A tu patrz co i rusz stykam się z kobietami które samotnie wychowują dziecko i od „tatusiów” albo nie dostają nic albo prawie nic. Mnie się to w głowie nie mieści jak można być tak nieodpowiedzialnym i nieludzkim … niech ta baba będzie zołzą ale nienawiść między rodzicami nie może wpływać na to że maluszek nie ma co na siebie założyć, gdzie mieszkać. Nie wyobrażam sobie tego że moje dziecko mogło by marzyć o jakiejś zabawce kiedy ja kupuje sobie co chce a ono nie może, nie mówiąc o bardziej podstawowych potrzebach. Cholera chleb by mi utknął w gardle!

Właściwie znając zołzowatość kobiet w stosunku do byłych trochę ignorowałem te informacje ale za dużo ich naokoło żeby były nieprawdziwe …

Faceci jeśli się decydujecie na dziecko, na ojcostwo to decydujecie się na olbrzymią odpowiedzialność do końca waszych dni, i to jest wasz pieprzony obowiązek.

Ciężko teoretyzować, ale gdybym ja miał się rozejść nie ucierpiałby na tym na pewno mój syn. Zrobiłbym wszystko żeby chodził do najlepszych przedszkoli, szkół (i żeby mu się we łbie nie poprzewracało), żeby miał co najmniej na swoje potrzeby i trochę na rozpustę.

Mnie to uzmysłowiło że ograniczenie technologiczne właściwie nie istnieją – cała ta grafika komputerowa to tylko kwestia chęci, zdolności i może „oczytania” … znaczy się oglądania. Mój profesor od rysunku mówił że

sztuka to 95% pracy i 5% talentu, a 5% to małe piwo

Staruszek miał rację co mi synek udowadnia właśnie klikając po krawędziach i wołając kiedy siadam do komputera „tato ja też chce kolorki” (ikony pakietu Adobe są kolorowe). Nie wiem czy chce żeby się bawił komputerem, ale już z dwojga złego lepiej że w Photoshopie niż przy głupich grach (które mi się czasem zdarza odpalić).

Trochę zaskakujące i przyjemne uczucie że nikt nic ode mnie nic nie chciał trwało chwilę, kładąc się już człek odczuł pewien dyskomfort. Jakoś tak tęsknie spoglądałem na puste miejsca po Filipku i mojej lepszej Połowie. Kolejne dni to już nic przyjemnego … jednak szkoda każdej chwili bez moich skarbów. Wracając do pustego i zimnego domu docenia się fakt że codziennie wita cię uśmiechem w drzwiach synek a żona wstawia obiad.

To ciekawe że pracodawcy/zleceniodawcy nie zdają sobie sprawy z faktu że dzięki rodzinie niektóre projekty mają szansę w ogóle powstać, że to ona oddaje swój czas (bezcenny) na nadgodziny czy siedzenie wieczorem przed kompem mimo że serce się rozrywa kiedy dziecko prosi o chwilę zabawy.

Jak tu takiego bezdzietnego szefa przekonać do tego żeby jednak zwrócał uwagę na rodziny pracowników. Siedzieliśmy sobie z rodziną Ani i tak fajnie rozmawialiśmy że na pewno jedna rzecz w czasach naszych rodziców była lepsza – właśnie pamięć o rodzinie – kosze i prezenty na święta, imprezy dla dzieci, dzień dziecka w firmie … ja jeszcze pamiętam że rodzice dostawali specjalne frykasy tylko dlatego że są rodzicami i nikt nie patrzył z zawiścią, bo to przecież dla dzieci.

Teraz maksymalizowanie zysków pozwala nie zauważać że siedzący człowiek do 21 pozbawia dziecko radości (nie mówiąc o sobie) przebywania z całą rodziną. Od paru miesięcy zdarzało mi się co i rusz, że czekałem prawie ubrany rano aż Filipek wstanie żeby choć się przywitać bo całe dnie wracałem kiedy już spał.

Premiowanie zaangażowania ponad ustaloną normę jest właśnie dla bliskich a nie dla pracownika, bo to żona najlepiej może zmotywować lub zniechęcić do pracy (a kobiety mają potężny arsenał „demotywatorów”). Samo poklepanie po plecach niestety nie wystarcza kiedy kobieta w domu pyta się co z tą premią.

Pierwszy dzień telefon leżał rozładowany, drugiego oczywiście parę tekstów dyskredytujących sprzęt się pojawiło. Trzeciego dnia dostaje smsa „a jednak fajny ten telefon”. Po tygodniu okazuje się że jak chce odzyskać moje narzędzie vel moją zabawkę jest problem bo żony telefon jest teraz nieużywalny i do d***. W ten sposób muszę zdobyć iPhone dla mojej połowy, idąc dalej tym tropem może się okazać że zaraz też i MacBooka trza będzie sprawić :)

Swoją drogą z każdym dniem iPhone zyskuje na funkcjonalności dzięki nowym programom, a odkrywanie aplikacji na maca i komórkę naprawdę sprawia wiele radochy poza użytecznością (choć czasem nie mogę sobie darować gadżeciarstwa).

Ja na te nieszczęście musiałem tydzień używać produktu „lekko” wg mnie niedopracowanego. Niestety Nokia (choć to nie najwyższa półka) kompletnie nie spełniała wymagań jakie stawiam od telefonu, a pisanie smsów na jej klawiaturze, co kiedyś mi przecież nie sprawiało problemu, było koszmarem. Wniosek prosty, do dobrego łatwo się przyzwyczaić w drugą już ciężko.

Skórka tak jak mówiłem jest jedynie zmieniona, kręgosłup został prawie nie ruszony (główna kolumna, podział kolorystyka) a zająłem się raczej szczegółami. Została kupa roboty, praktycznie wszystkie formularze, komentarze, strony błędów. Dodatkowo muszę wyszukać 160 zdjęć i wstawić do każdego postu jeśli chce poprawić archiwum i gdzieś połowę tytułów wy edytować żeby się ładnie łamały. Dziś wieczorkiem jak dam radę zrobię komentarze, ale ze podstrony nie wcześniej jak za 2 tygodnie będę miał czas się zabrać … no i na koniec walidacja i nieszczęsne IE6

Synek rośnie i zmienia się na oczach, ledwo to było maleństwo do noszenia na rękach a już trzeba się ganiać i wygłupiać razem. Jutro trzeba będzie grać w nogę na podwórku a zaraz potem lecieć na zebranie w szkole.

Ktoś mądry kiedyś powiedział że dzieci są po to żebyśmy widzieli jak szybko się starzejemy.

Trzeba chwytać chwilę, szkoda każdego dnia … mimo że przez całe życie ta dewiza w pewnym sensie mi przyświecała to teraz po mojej chorobie zdecydowanie dobitniej to dociera do mnie. Co z tego że jesteśmy śmieszni, postrzegani jako inni – ważne żebyśmy sami z sobą czuli sie dobrze. Ja nie czuję się teraz komfortowo więc lecę po pomoc, co by dnie znów były weselsze i żeby najdrobniejsze sprawy dawały przyjemność.

„Widziałem rzeczy, o których Wam – ludziom, nawet się nie śniło. Płonące okręty szturmowe, w okolicach pasa Oriona. Widziałem promienie świetlne lśniące w ciemnościach w pobliżu Wrót Tannchausera. Wszystkie te chwile znikną w czasie, jak łzy w deszczu. Czas umierać…”

Słowa powodujące wewnętrzny bunt a zarazem uświadamia kruchość siebie samego. I powiem wam że widziałem rzeczy niezwykłe które znikną wraz ze mną jak łzy na deszczu …

Drugim jest „Między słowami” (Lost in Translation) Sofii Coppoli i nie dla cytatu a dla czegoś co sami musimy sobie dopowiedzieć (również w ostatniej scenie!?). Cały film porusza mnie zawsze, brzydko mówiąc, dogłębnie a zarazem strasznie wycisza, uspokaja. Z jednej strony pozwala pogodzić się z światem nas otaczającym a z drugiej daje nadzieje na coś innego … nowego, lepszego i mnie osobiście motywuje. A dodatkowo brzęczy nieustannie pytanie „co on powiedział”, i strasznie mnie wkurza jak ktoś to spłyca do zwykłego umówienia się, bo to były słowa dotykające duszy – takie że „żegnaj” wywołuje uśmiech. Chciałbym usłyszeć kiedyś coś podobnego i wierzyć w szczerość słów.

Trzecim filmem stał się „Closer” (Bliżej) Mike Nicholsa i nie powiem dla czego bo to moja prywatna sprawa (każdy powinien obejżeć go sam i dojść do własnych wniosków) … a czwartym jest „Braveheart” dla tego że wciąż wierze w potęgę uczuć i postępowania zgodnie z zasadami – strasznie upraszczając „Bóg, Honor i …”. Tkliwe, banalne i chyba najbardziej wartościowe – pozwalające wytrwać z sobą samym do końca mimo tego czegoś złego otaczającego nas i czasem z nas wypływającego.

„Non revocare potes, qui periere dies” i nie żałuje żadnego dnia który jest w mojej pamięci – czego chcieć więcej.

Dzięki nowemu sprzętowi do focenia poświęcam też sporo czasu na utrwalenie tej słodyczy :)